ตอนที่ 177 คิดรับเป็นศิษย์

ภายใต้การชี้แนะอย่างใส่ใจของมหาบัณฑิต ซูมู่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วปานก้าวกระโดด แต่ละวันล้วนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขียนเรียงความนโยบายได้สมจริงและเต็มเปี่ยมขึ้นเรื่อย ๆ มิใช่การเรียงร้อยถ้อยคำอันกลวงเปล่าอีกต่อไป ทุก ๆ ตัวอักษรล้วนมีความคิดและการมองเห็นของตนเอง

เวินปิ่งเชียนมองเห็นอยู่ในสายตา ยินดีอยู่ในใจ ความรู้สึกรักผู้มีปรีชาสามารถยิ่งทวีความเข้มข้น

เขาสอนหนังสือมาครึ่งชีวิต เคยพบพานนักศึกษาอัจฉริยะมานับไม่ถ้วน ทว่ายอดคนรุ่นเยาว์ที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม ความทรงจำภาพถ่าย จิตใจสุขุม ถ่อมตนและพากเพียรเช่นซูมู่นั้น กลับมีอยู่น้อยยิ่งนัก

เมล็ดพันธุ์แห่งการร่ำเรียนแต่กำเนิดเช่นนี้ หากต้องติดแหง็กอยู่ในสำนักศึกษาราษฎร์แถบชนบท ไม่มีผู้ใดชี้แนะอย่างใส่ใจ อบรมบ่มเพาะเป็นอย่างดี ก็นับว่าน่าเสียดายเกินไปจริง ๆ ทำให้พรสวรรค์ทั้งตัวต้องถูกฝังกลบไปโดยเปล่าประโยชน์!

ชั่วพริบตานั้น ก้นบึ้งหัวใจของเวินปิ่งเชียนก็บังเกิดความคิดอยากรับศิษย์ขึ้นมาอย่างรุนแรง