ตอนที่ 118 ขายสมุนไพรต่อ

หลายวันมานี้ท้องฟ้าแจ่มใส ซูหว่านหว่านกับพวกต่างยุ่งอยู่กับการพลิกตากหวงฉีและไฉหูที่ขุดกลับมาทุกวัน อาศัยไอแดดที่แห้งโปร่งสว่างไสว พลิกเกลี่ย ผึ่งแดด และรวบเก็บรอบแล้วรอบเล่า มิกล้าเกียจคร้านแม้เพียงเสี้ยวเดียว

หวงฉีที่ปลูกขึ้นในที่ดินนั้น หลังจากตากแห้งอย่างพิถีพิถันแล้ว ที่ดิน 1 หมู่สามารถเก็บเกี่ยวได้เต็ม ๆ ราว 500 จิน ปริมาณผลผลิตน่ายินดียิ่งนัก ส่วนไฉหูนั้นที่ดิน 1 หมู่เมื่อตากแห้งแล้วก็เก็บเกี่ยวได้ถึง 200 จินเช่นกัน

ลงแรงในที่ดินตนเองจนเสร็จสิ้น เก็บเกี่ยวหวงฉีได้รวมทั้งหมด 5,200 จิน ไฉหู 2,000 จิน

นอกจากนี้ ยังมีส่วนที่คนในหมู่บ้านปลูก หลังจากตากแห้งแล้วมีหวงฉี 7,400 จิน ไฉหูก็มีอีก 800 จิน

เมื่อรวมยอดทั้งสองเข้าด้วยกัน ปริมาณสมุนไพรทั้งหมดพลันน่าตระหนกตกใจอย่างยิ่งในพริบตา

หลังจากซูหว่านหว่านตรวจนับอย่างละเอียดแล้ว ในใจก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว ของแห้งดั้งเดิมปริมาณมหาศาลปานนี้ หากตนเองต้องมาคอยล้างทีละน้อย หั่นเป็นชิ้น ผึ่งแดด และแปรรูปสมุนไพร ไม่เพียงสิ้นเปลืองแรงคนและวันเวลามากมายนับไม่ถ้วน แต่ยังต้องเปลืองทั้งเรี่ยวแรงและฟืนอีกก่ายกอง ได้ไม่คุ้มเสีย

“สมุนไพรมากมายเพียงนี้ พวกเราไม่หั่นชิ้นแปรรูปแล้ว”

ซูหว่านหว่านเอ่ยกับฉีหลิ่นที่อยู่ข้างกาย น้ำเสียงเฉียบขาดกระฉับกระเฉง “ของเดิมที่ตากแห้งแล้วสภาพสะอาดสะอ้าน รูปลักษณ์ชั้นเลิศ ลากขึ้นเกวียนทั้งคันตรงไปที่ตำบล ขายทิ้งรวดเดียวคุ้มค่าที่สุด”

ฉีหลิ่นได้ฟังก็พยักหน้าเห็นพ้องเช่นกัน