ตอนที่ 51 คัมภีร์แพทย์คัมภีร์โบราณ

ฉีหลิ่นเพิ่งจะผลักเปิดประตู บนกายยังคงพกพากลิ่นอายความหนาวเย็นจากภายนอกมาด้วย ในมือหิ้วกระสอบป่านใบใหญ่หนักอึ้งหลายใบ ลมหนาวแทรกผ่านซอกประตูพัดเข้ามาด้านใน ม้วนเอาเศษหิมะบนพื้นขึ้นมาสองสามชิ้น เขาเอื้อมมือไปข้างหลังปิดประตู กั้นกลิ่นอายฤดูหนาวอันเหน็บหนาวไว้ภายนอก

ซูหว่านหว่านตาไว รีบปรี่เข้าไปต้อนรับทันที น้ำเสียงแจ่มใสทั้งยังแฝงความร่าเริงอยู่หลายส่วน ในน้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยไอความปีติยินดีที่ปิดไม่มิด “พี่หลิ่น ท่านซื้อของเสร็จกลับมาแล้วรึ! ข้าจะบอกข่าวดีสะท้านฟ้าให้ท่านฟัง อาจารย์ตกลงแล้ว ปีนี้จะกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ร่วมกับพวกเรา!”

ฉีหลิ่นได้ยินเช่นนั้น ฝีเท้าพลันชะงักไป ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นพาดผ่านไออุ่นสายหนึ่งที่ยากจะสังเกตเห็น เขาวางของเตรียมปีใหม่ในมือลงบนโต๊ะโป๊ยเซียน เสียงดัง “ซ่า” เนื้อหมูสามชั้นที่ห่อไว้ พริกแห้งสีแดง รวมถึงขนมโก๋สองจินที่ตั้งใจซื้อให้อาจารย์ล้วนเผยออกมา เขาปัดเศษหิมะบนตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าแฝงความหนักแน่นมั่นคง ก่อนอื่นหันไปมองหลิวเต๋อซานที่นั่งอยู่ในเรือนกลางพลางพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงหันกลับมาเอ่ยกับซูหว่านหว่าน “ดี ข้าจะไปต้อนเกวียนวัวมาเดี๋ยวนี้ พวกเราออกเดินทางกันทันที หากช้าไปเกรงว่าหิมะที่ทับถมบนทางจะละลายแล้วจับตัวเป็นน้ำแข็งอีก เดินลำบาก”