กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามมูน
ตอนที่ 97 ความทรงจำที่หวนคืน
น่าเสียดายที่เซียวจิ้งเฉินในตอนนี้ ไม่ใช่เจ้าอ้วนตัวนุ่มนิ่มที่ใครขู่เพียงนิดก็คลอเบ้าตาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ทั้งที่ตอนเด็กเคยเตี้ยกว่าสวี่นั่วแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับสูงกว่าเธอถึงหนึ่งช่วงหัว แรงกอดนั้นแน่นหนาจนราวกับจะฝังเธอเข้าไปในอ้อมอก
สวี่นั่ว: [……หึหึ ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าไว้ใจพวกนายไม่ได้!]
ระดับการทำงานเฮงซวยอะไรกันเนี่ย ให้ตายเถอะ ดูท่าทางแบบนี้แสดงว่าความจำกลับมาหมดแล้ว!
“คุณยังจำได้ใช่ไหม……”
“ขอโทษนะ……”
เสื้อผ้าตรงหัวไหล่ของสวี่นั่วเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของเซียวจิ้งเฉิน เธอเกรงว่าหากปล่อยไว้แบบนี้เซียวจิ้งเฉินคงร้องไห้จนตัวขาดน้ำแน่ ยิ่งตอนนี้อยู่ในถิ่นของเขาด้วยแล้ว จะให้ไปอธิบายกับผู้เฒ่าเซียวคงลำบาก
“ท่านประธานเซียว หยุดร้องเถอะค่ะ”