ตอนที่ 26 ความทรงจำที่เลือนราง

ตอนที่ 26 ความทรงจำที่เลือนราง

ใบหน้าถูกทาบสนิทในระยะประชิด เดิมทีสวี่นั่วนึกอยากจะลองแทงเข่าใส่เป้าดูสักที แต่ผลปรากฏว่าคนที่กดทับเธออยู่เพียงแค่โน้มตัวเข้ามาใกล้เฉย ๆ ดวงตาจ้องมองเธอโดยไม่กะพริบ

ในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ สวี่นั่วถึงกับมองเห็นสีของลูกตาเขาผ่านเบ้าตาที่บวมปูดจนดูไม่ได้นั่น

ดุดันและดำมืด ไม่ใช่แววตาที่เด็กไม่บรรลุนิติภาวะควรจะมีเลยสักนิด

เมื่อเทียบกับกลิ่นคาวเลือดในช่วงแรก ตอนนี้สวี่นั่วได้กลิ่นเพียงความหอมหวานสดชื่นของส้มเท่านั้น

กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูไม่เข้ากับลูกหมาป่าที่อยู่บนตัวเธอเลย

เธอเอื้อมมือไปผลักคนที่ทับอยู่ “ลุกขึ้นมานะ ถึงเธอจะเบาเหมือนขี้แห้ง ๆ แต่มันก็มีน้ำหนักนะรู้ไหม”