ตอนที่ 17 สายฟ้าฟาดและคนกัดคน

ตอนที่ 17 สายฟ้าฟาดและคนกัดคน

[กรุณาเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการข้ามมิติกาลเวลา...สาม...สอง...หนึ่ง]

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สวี่นั่วก็กลับมายังจุดเดิม หันหน้าไปก็พบกับร้านขนมหวานที่คุ้นเคย

ถ้าไม่ผ่อนคลายก็คงไม่เป็นไร แต่ทันทีที่สวี่นั่วพ่นลมหายใจออก ร่างกายทั้งร่างก็ทรุดลงนั่งกับพื้นจนลุกไม่ขึ้น

สี่ขาปวดร้าวอย่างหนักจนยกไม่ขึ้น ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะสมรรถภาพร่างกายเธอดีอะไร แท้จริงแล้วเป็นเพียงเพราะเธอฮึดสู้ฝืนทนมาจนถึงตอนนี้ต่างหาก

[โอ้โห ยุคเจินกวนของฉัน]

ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสนี้ทำให้สวี่นั่วอดไม่ได้ที่จะบิดเบี้ยวใบหน้า