กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามมูน
ตอนที่ 8 นี่คือตอนที่แปด
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของกู้หน่งเสวียนที่ได้ยินคำพูดเช่นนี้
มันรุนแรงเหลือเกิน....
“ลุกไหวไหม เราต้องรีบไปกันแล้ว ขืนให้คนอื่นมาเห็นคงไม่ดีแน่”
‘เรา’
กู้หน่งเสวียนนึกว่าพอเธอซื้อหน้ากากอนามัยให้เขาแล้วเธอจะจากไป แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะอยากพาเขาไปด้วย
เขาฝืนพยุงกายลุกขึ้น แขนขวาห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง นอกนั้นก็ยังยืนได้ค่อนข้างมั่นคง
【ตอนที่เสี่ยวโหยวอายุสิบห้าก็สูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรแล้ว ไม่คิดเลยว่าตอนกู้หน่งเสวียนยังหนุ่มจะโตช้ากว่าเสี่ยวโหยวเสียอีก】