กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 344: คว้าหมับไว้ในมือ ชั่วพริบตา...
เจียงเหนียนจำไม่ได้ว่าครอบครัวของลวี่เซวียนทำอาชีพอะไร แต่ดูจากท่าทางแล้ว เธอน่าจะโตมาอย่างสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก
คิดไม่ถึงเลยว่าจะชอบเมาท์ขนาดนี้?
คนเราดูจากภายนอกไม่ได้จริงๆ หมาในเขาที่ปราดเปรียวก็วัดคาดเดาไม่ได้เช่นกัน
เห็นอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อ แถมท่าทีสุภาพนอบน้อมขึ้นมาก น้ำเสียงของเขาก็ผ่อนลงเล็กน้อย
“ถามมาสิ”
“ขอบคุณค่ะพี่” ลวี่เซวียนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนถือโอกาสนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา “ตอนม.ต้น พี่เคย...ทำแบบนั้นใช่ไหม?”
“เฮ้ย!” เจียงเหนียนจับสังเกตถึงกับดักได้อย่างเฉียบไว จึงโบกมือห้าม “อย่ามาใส่ร้ายนะ คนบริสุทธิ์ไม่กลัวเงาจะเอียง”
ลวี่เซวียนทำหน้ามึนงง “ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าเรื่องอะไร”