กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 339: ถึงเวลาลืมกำพืชของตัวเองแล้ว
ในหม้อ น้ำเดือดปุดๆ พร้อมไอร้อนที่ลอยฟุ้ง
โยนต้นกระเทียมอ่อนสีเขียวขาวลงไป ตามด้วยแป้งข้าวก้อนสีเหลืองแผ่นเล็กที่หนาบางกำลังดีเรียงอัดแน่นอยู่ในหม้อ น้ำซุปเป็นสีเหลืองทอง
“เสร็จหรือยัง?” สวีเฉี่ยนเฉี่ยนโผล่หน้ามาจากนอกห้องครัว
น้ำเสียงอ่อนโยน ไม่เหมือนปกติเลยแม้แต่น้อย
การปรากฏตัวของสวีเฉี่ยนเฉี่ยนขัดจังหวะมือของเจียงเหนียนที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วเหลือบมองแป้งข้าวที่กำลังต้มอยู่
“เสร็จแล้ว”
ผักใบเขียวมรกตพลิกวนอยู่ในหม้อ
กลิ่นหอมลอยมากับไอน้ำร้อนจัด เข้ายึดครองห้องครัวด้านหลังในชั่วพริบตา
น้ำซุปค่อยๆ ข้นเป็นเนื้อคล้ายแป้งเปียกเพราะตัวแป้งข้าวเอง โรยพริกป่นเล็กน้อย ปรุงรสอีกหน่อยก็ยกลงจากเตาได้