บทที่ 270: หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง

บทที่ 270: หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง

พูดตามตรง ความลับของอาจารย์หลิวเอาไปใช้ต่อรองได้เป็นปี

คำขอที่ไม่ได้เกินเลยนักอย่างเล่นมือถือหรือคุยเล่น อาจารย์หลิวก็แทบไม่มาหาเรื่องเขา

แต่พูดแบบนั้นออกไปไม่ได้ เจียงเหนียนจึงครุ่นคิดก่อนตอบ

“ตอนอ่านหนังสือช่วงค่ำ อาจารย์ประจำชั้นเพิ่งตรวจไปครั้งหนึ่ง เดี๋ยวตอนประชุมห้อง เขาต้องเข้ามาทางประตูหน้าแน่ เพราะงั้น... แถวสุดท้ายปลอดภัยสุดๆ”

“อ้อ” จางหนิงจือเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เชิง

เธอเพียงรู้สึกว่าเด็กผู้ชายคนนี้ใจกล้ามาก อาจารย์ประจำชั้นเพิ่งตรวจมือถือไปไม่นานแท้ๆ แต่เขากลับไม่กลัวแม้แต่น้อย ยังกล้าเดินบนคมมีดริมหน้าผาอีก

เพราะตำแหน่งของเธออยู่แถวสุดท้าย เธอจึงได้สัมผัสข้อดีของการนั่งหลังห้องด้วยเหมือนกัน อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย... มันอิสระไม่น้อยจริงๆ