กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 256: ดูดสักคำคงไม่ตกนรกหรอก
ด้านล่างอาคาร D ตรงทางแยกสี่แยก
“งั้นก็ลาก่อน” เจียงเหนียนโบกมือ
อย่างน้อยทั้งคู่ก็เจอกันเป็นครั้งที่สองแล้ว น้ำเสียงจึงถือว่าสนิทสนมอยู่บ้าง
“รุ่นพี่ ตอนนี้จะไปกินข้าวเหรอคะ?”
แม้เธอจะรู้ว่าเจียงเหนียนไม่ชอบให้คนเรียกว่า ‘รุ่นพี่’ แต่ก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรเรียกเขาว่าอะไร จะให้เรียกชื่อกันตรงๆ ก็ยังไม่สนิทถึงขั้นนั้น
ตอนนี้จึงทำได้แค่เรียกไปก่อน
“ทำไม?”
“หนูนิดๆ ก็หิวแล้วเหมือนกัน อยากไปด้วยค่ะ” หลินอวี้ซีเผยรอยยิ้มสดใส พลางเล่นลูกไม้นิดหน่อย “งั้น...พาหนูไปด้วยได้ไหมคะ?”
หากเป็นคนอื่น บางทีอาจตอบตกลงไปแล้ว