กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 207: ให้ฉันคนเดียว หรือคนอื่นก็ได้กันหมด
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่ชิงหรงก็หันไปพูดกับเจียงเหนียน
“ฉันจะกลับแล้ว”
สายตาเจียงเหนียนกวาดผ่านเธอแวบหนึ่ง ก่อนตอบรับ
“อ้อๆ ได้”
เขาเองก็แค่ผ่านมา เดี๋ยวยังต้องรีบกลับบ้านไปงีบสักหน่อย ตอนบ่ายค่อยไปถึงห้องเรียนก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง เพื่อลอกการบ้านที่สั่งไว้เมื่อคืน
หลี่ชิงหรงก้มตาลงชั่วครู่ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ท่ามกลางถนนที่อาบไล้ด้วยแสงแดดอบอุ่น เธอยกมือขึ้นโบก เสียงเบาราวกับโปร่งใส
“บ๊ายบาย”
“อื้อๆ บ๊ายบาย” เจียงเหนียนโบกมือตอบ
เขามองหัวหน้าห้องขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ ในมือยังถือชานมกับโรลหมูพะโล้อยู่ เธอคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยมือข้างเดียว นั่งหลังตรง ดวงตาเหลือบมองเฉียงออกไป