บทที่ 193: ลืมช่วงต้นไปแล้ว ช่วงท้ายก็ลืมแล้ว แต่เอาเป็นว่า... ขอดูร่องอกหน่อย

บทที่ 193: ลืมช่วงต้นไปแล้ว ช่วงท้ายก็ลืมแล้ว แต่เอาเป็นว่า... ขอดูร่องอกหน่อย

พูดถึงอะไรก็มาซะอย่างนั้น เจียงเหนียนแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน

จากนั้นก็ลุกเดินออกไป

ห้องเรียนหลังเลิกเรียนตอนเที่ยงอึกทึกวุ่นวาย

แสงอาทิตย์ที่ส่องเฉียงไปยังแท่นอาจารย์หดกลับไปถึงตรงประตูแล้ว

หลี่ฮวาลุกขึ้นจากที่นั่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ชิบหายแล้ว เขาสนิทกับครูชีวะขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หม่า กั๋วจวิ้น เจ้าก้อนอ้วนใหญ่ส่ายหน้า พลางดันแว่นขึ้น

“ก็ไปเป็นหมาเลียไง จะเป็นอะไรได้อีก ครูอังกฤษตอนนี้ยังขี้เกียจสนใจเขาเลย ไอ้หมอนี่ประจบสอพลอเก่งชะมัด แม้แต่ครูชีวะก็ไม่เว้น”

พอหลี่ฮวาได้ยิน ก็อดรู้สึกโกรธเคืองแทนไม่ได้