กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 169: ถนนสะอาดขนาดนี้ นอนกลางถนนสักงีบไปเลยดีไหม
ใต้แสงไฟถนนอันนุ่มนวล
ร้านของกินยามดึกเล็กๆ ซ่อนอยู่ด้านหลังรถสามล้อของเจ้าของร้าน
เจียงเหนียนมองสีหน้าท่าทางมีชีวิตชีวาของสวีเฉี่ยนเฉี่ยน พลางคิดว่าใบหน้ารูปเมล็ดแตงของเธอสวยจริงๆ เวลายิ้ม ที่มุมปากยังมีลักยิ้มตื้นๆ อยู่ด้วย
“ได้สิ คณิตศาสตร์ฉันได้ 124 พรุ่งนี้เธออยากกินอะไร สั่งได้ตามสบายเลย” เจียงเหนียนเจาะซองตะเกียบไม้ใช้แล้วทิ้ง แล้วถูตะเกียบไปมา “ฉันไม่มีอะไรหรอก จนจนเหลือแต่เงินน่ะ”
หากเป็นไปได้ เขาอยากเลี้ยงมื้อดึกสวีเฉี่ยนเฉี่ยนไปทั้งชีวิต
แต่ประเทศเราไม่สนับสนุนให้คบกันก่อนวัยอันควร งั้นประนีประนอมหน่อย เลี้ยงเธอไปก่อนหนึ่งผ้าห่มก็แล้วกัน
พูดมาสิ เบบี๋ ชอบผ้าห่มผืนใหญ่ไหมล่ะ!
“ใครจะไปอยากได้เงินของนายกัน...” สวีเฉี่ยนเฉี่ยนเงยหน้า ดวงตาเรียวยาวงดงามราวกับฝังอำพันไว้เม็ดหนึ่ง เต็มไปด้วยความมั่นใจ “ต่อไปฉันหาเงินเองได้”
“ใช่ๆ เธอเก่งที่สุด” เจียงเหนียนรู้ว่าในอนาคต เธอจะมีเงินมากกว่าเขาจริงๆ