บทที่ 97: ฝนตกแล้วยังใส่อันท่า แกก็ไม่คู่ควรจะไปแย่งข้าวที่โรงอาหาร

บทที่ 97: ฝนตกแล้วยังใส่อันท่า แกก็ไม่คู่ควรจะไปแย่งข้าวที่โรงอาหาร

ตลอดทั้งเช้า เจียงเหนียนดูไร้เรี่ยวแรงอย่างหนัก

เด็กม.6 นอกจากพวกมีแฟนแล้ว ก็แทบไม่มีใครอยากตั้งใจเรียนหรอก ยิ่งเป็นวันที่ฝนตก การนั่งเรียนก็ยิ่งทรมาน ห้องเรียนทั้งอบอ้าวทั้งเต็มไปด้วยกลิ่นประหลาดสารพัด

นอกจากตอนเช้าที่ออกไปสูดอากาศกับจางหนิงจือ แล้วก็ไปเติมน้ำร้อนซึ่งพอมีอะไรน่าสนใจอยู่บ้าง

เวลาที่เหลือก็มีแต่เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย จากนั้นฟุบโต๊ะหลับได้ในวินาทีเดียว พอพลังงานฟื้นขึ้นมานิดหน่อยก็ต้องเริ่มเรียนใหม่ หมดแรงแล้วค่อยเติมพลัง วนลูปเช่นนี้ไม่จบไม่สิ้น

เจียงเหนียนเพิ่งตื่นขึ้น ก็เห็นหัวหน้าห้องเดินผ่านตรงทางเดินไป

ราวกับรู้สึกถึงสายตาของเขา หลี่ชิงหรงถึงกับหันกลับมาสบตากับเขาครู่หนึ่ง

ต้องยอมรับเลยว่าหน้าตาของหัวหน้าห้องนั้นสุดยอดจริงๆ

เขามองเธออย่างนั้น หลี่ชิงหรงเองก็ไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน เสื้อคลุมสีเทาขาวตัวหนึ่งทำให้เธอดูสดใสเป็นวัยรุ่นอย่างยิ่ง ทรงผมก็ดูน่ารัก เป็นหางม้าต่ำแบบเรียบๆ เชื่องๆ

หัวหน้าห้องชอบยางรัดผมลายหมีจริงๆ สินะ ใบหน้าเย็นชานั่นกลับดูน่ารักเหลือเกิน