บทที่ 87: คนแอบชอบไร้ชื่อเสียง

บทที่ 87: คนแอบชอบไร้ชื่อเสียง

ตรงประตูหลังห้องเรียน

ลั่วจงผิงผู้เงียบขรึมไม่ค่อยพูดจา เห็นกระบวนการทั้งหมดที่เจียงเหนียนคุยกับเฉินอวิ๋นอวิ๋นเต็มตา เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะฟัง แต่หูของเขากลับมีความคิดเป็นของตัวเอง จึงได้ยินทุกคำโดยไม่ตกหล่น

พูดตามตรง เขาอิจฉาเจียงเหนียนอยู่ไม่น้อย ที่สามารถพูดคุยหัวเราะกับเฉินอวิ๋นอวิ๋นได้

ยามปกติสายตาที่เขามองเฉินอวิ๋นอวิ๋นมักเย็นชาเสมอ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความรู้สึกด้อยค่า อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะชอบเธอ

เพราะอย่างนั้น เขาจึงแทบไม่อ่านนิยายแนวแอบรัก รู้สึกว่ามันดูปลอมเกินไป

ความชอบที่แท้จริงน่ะ ไม่เคยกล้าสบตากันหรอก ทำได้เพียงมองผ่านหางตาซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันนับหมื่นครั้ง

เมื่อเทียบกับใบหน้าตรงหน้า สิ่งที่คุ้นเคยกว่ากลับเป็นแผ่นหลัง เพราะมีเพียงเวลานั้นเท่านั้นที่เขาจะสามารถแอบมองเธอได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องเสแสร้ง