กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 76: กระโดดไกลบ้าอะไร (ขอบคุณท่านผู้อ่าน “กลับมาแปรงฟัน” สำหรับรางวัลระดับพันธมิตร)
“หา?” เจียงเหนียนเงยหน้าขึ้น
“นายไม่ใช่ชอบมองเหรอ?” หลี่ชิงหรงสีหน้าไร้อารมณ์ หมุนตัวหนึ่งรอบตรงหน้าเขา
เขายังคงนั่งอยู่ข้างแปลงดอกไม้เล็ก สายตาเผชิญกับกระโปรงสั้นสีขาวพอดี พอเห็นเรียวขาคู่นั้น เขาก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนเริ่มขบคิดถึงคำว่า “ความหนาวเย็น” ในคำพูดของหัวหน้าห้อง
โดยทั่วไปแล้ว คำประชดแบบนี้หมายความว่า... ขยับตัวก็มีสิทธิ์ตายได้
“ผะ...ผม...” เจียงเหนียนเหงื่อเย็นไหลเต็มแผ่นหลัง กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง “มองเสร็จแล้ว”
เชี่ยเอ๊ย สกิลเข้าสังคมค้างไปแล้ว
ทำไมพอถึงจังหวะสำคัญทีไรถึงพูดไม่ออกทุกทีวะ?
“อ้อ” หลี่ชิงหรงจ้องเขาแวบหนึ่ง พยักหน้า ก่อนเดินจากไป
เจียงเหนียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเกือบโดนขู่จนขาอ่อนแล้ว ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย หรี่ตามองไปไกลๆ เห็นว่าคำปราศรัยของเหล่าผู้บริหารใกล้จะจบลงแล้ว