บทที่ 74: (ลงตอนเสียเงิน ขอแรงสนับสนุนตอนแรกด้วย!!) ฤดูใบไม้ร่วงหมายถึงการสิ้นสุด

บทที่ 74: (ลงตอนเสียเงิน ขอแรงสนับสนุนตอนแรกด้วย!!) ฤดูใบไม้ร่วงหมายถึงการสิ้นสุด

“เจียงเหนียน? เขาขึ้นไปได้ยังไงกัน คงไม่ได้โกงข้อสอบหรอกนะ?”

คลาสสิกชะมัด ประโยคแรกก็เปิดด้วยการโจมตีแบบไร้สมองเสียแล้ว

“ไม่ได้โกง อย่าเสือกอ้าปากพูดมั่วซั่ว” เล่อจื้อวางตะเกียบกระแทกโต๊ะ ขมวดคิ้วจ้องคนพวกนั้น สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

ก่อนหน้านี้เขาเคยแตกหักกับพวกนั้นมาแล้วรอบหนึ่ง วันนี้ก็มาเพราะเห็นแก่หน้าโจวอวี้ถิงเท่านั้น

ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าพวกมันเลยสักนิด ต่อให้ไว้หน้าไปก็ไม่มีประโยชน์

“ใครจะไปรู้ล่ะ?”

“ไม่รู้แล้วจะพล่ามอะไร แม่มึงมาเข้าฝันบอกหรือไง?” เล่อจื้อไม่คิดจะตามใจแม้แต่น้อย สวนกลับด้วยคำด่าทันที

เมื่อก่อนเขาอาจดูเหมือนไอ้โง่ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีความดุร้ายอยู่ในตัว คนที่จะเป็นเพื่อนกับเจียงเหนียนได้ นิสัยลับหลังคนอื่นก็ต้องร้อนแรงอยู่บ้าง

เขาไม่กลัวด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะพลิกโต๊ะ จะตีก็ตีไปสิ ยังไงอำเภอนี้ก็เล็กแค่นี้ ตีกันไปตีกันมาก็จบแบบเดิม คนมีเส้นสายก็ให้ผู้ใหญ่เข้ามาไกล่เกลี่ย