บทที่ 60: ฝูงหมาป่ารุมล้อมในโรงเรียนมัธยม

บทที่ 60: ฝูงหมาป่ารุมล้อมในโรงเรียนมัธยม

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ทุกคนก็เงียบกริบ

เฉินอวิ๋นอวิ๋น หวังอวี่เหอ ซุนจื้อเฉิง ต่างมองหลินต้งด้วยสีหน้าตกตะลึง ส่วนคนอื่นในห้องก็หันไปมองต้นเสียง รวมถึงเจียงเหนียนด้วย

หลินต้งรู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงรีบแก้ต่างอย่างกระอักกระอ่วน

“วิ่งสามพันเมตร ใครมันจะไหวกันล่ะ!”

พอคำพูดนั้นจบลง บรรยากาศก็ผ่อนคลายขึ้นทันที

หลินต้งรีบถอนคำว่า “แม่ง” กลับไปคำหนึ่ง เขาไม่ได้อยากมีเรื่องกับเจียงเหนียน

ก็ไม่ใช่ว่ากลัวหรอก หลักๆ คือไม่อยากทำให้เจียงเหนียนเสียหน้า ไหนๆ อีกฝ่ายก็ต้องเป็นตัวแทนห้องไปวิ่งสามพันเมตร ถ้าทำให้เขาเสียหน้าเกินไปก็ไม่ดีต่อความสามัคคีของห้อง

ดี ดี ดี ไอ้หมอนี่เลือกเดินเข้าซอยตันแล้วสินะ