บทที่ 44: ในวัยที่ควรมีแต่รักใสๆ กลับเหลือเพียงความง่วงล้วนๆ

บทที่ 44: ในวัยที่ควรมีแต่รักใสๆ กลับเหลือเพียงความง่วงล้วนๆ

เพราะฝนตกหนัก ด้านนอกจึงมืดครึ้มราวกับตอนตีสี่ตีห้า ทั้งที่เป็นเวลาเช้าแล้ว

คนที่มาโรงเรียนเร็วไม่กี่คนเปิดไฟในห้องเรียนจนสว่างจ้า

เจียงเหนียนเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง อีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึงเวลาอ่านหนังสือยามเช้า เห็นได้ชัดว่าเขามาเร็วเกินไป

เวลานี้ในห้องมีคนไม่กี่คน แทบทุกคนหลบอยู่หลังกองหนังสือที่ตั้งขึ้นสูง ก้มหน้าท่องจำหรือทำโจทย์ ไม่ก็ถือหนังสือไปยืนดูฝนกระหน่ำตรงปลายระเบียง พลางเดินไปมาและท่องหนังสือ

เจียงเหนียนยืนอยู่ตรงประตูห้องเรียน พอดีขวางทางจางหนิงจือเอาไว้ เครื่องกดน้ำร้อนอยู่สุดระเบียงอีกฝั่ง ตรงนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน