บทที่ 23: ก้าวหน้าสูงขึ้นทุกย่างก้าว

บทที่ 23: ก้าวหน้าสูงขึ้นทุกย่างก้าว

เจียงเหนียนได้ยินแล้วก็หัวเราะฮ่าๆ ก่อนยัดกระเป๋านักเรียนใบหนึ่งใส่อ้อมแขนเธอ

“ได้สิ ช่วยถือกระเป๋าให้ฉันหน่อย”

ขณะพูด เขาก็ยัดกระเป๋าเปล่าที่ใส่เงินสองหมื่นหยวนไว้ให้เธอ จากนั้นปลดกระเป๋าของเธอลงมาถือเอง ชั่งน้ำหนักในมือครู่หนึ่งแล้วจุปาก

“เธอแบกก้อนอิฐกลับบ้านหรือไง คืนนี้ไม่คิดจะนอนแล้ว?”

สวีเฉี่ยนเฉี่ยนพูดไม่ออก แต่ก็ไม่ได้เถียง เพียงกอดกระเป๋าของเจียงเหนียนไว้ตรงอกแล้วเดินลงบันได ทว่าเดินไปได้สักพักก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

“ในกระเป๋านายใส่อะไรไว้กันแน่ เอาสมุดคำศัพท์มาแค่เล่มเดียวไม่ใช่เหรอ?”

“เงินไง”