บทที่ 5: ขนมปังความจำที่แลกมาด้วยอาหารเช้ามื้อหนึ่ง

บทที่ 5: ขนมปังความจำที่แลกมาด้วยอาหารเช้ามื้อหนึ่ง

แม้แต่หลี่หงเหมยเองก็ยังไม่ทันสังเกตว่า ตลอดทางที่ปั่นจักรยานไปทำงาน เธอยิ้มอยู่ตลอด เห็นอะไรก็เจริญหูเจริญตาไปหมด กระทั่งแสงแดดยังดูเจิดจ้ากว่าปกติ

พอเข้าหน่วยงาน เพื่อนร่วมงานรุ่นป้าสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งก็เหลือบมองเธอ ก่อนร้องโอ้ขึ้นมา

“หงเหมย ที่บ้านมีเรื่องน่ายินดีเหรอ?”

“จะมีเรื่องน่ายินดีอะไรล่ะ อายุปูนนี้แล้วจะไปมีเรื่องดีอะไรได้” หลี่หงเหมยพูดเช่นนั้น แต่กลับหยุดฝีเท้าและเว้นจังหวะคำพูดไว้

นี่คือหนึ่งในกฎประหลาดของการคุยกันในหมู่ผู้ใหญ่—พูดค้างไว้เพื่อรอให้อีกฝ่ายรับลูก

หญิงเสียงดังผู้นั้นก็ให้ความร่วมมืออย่างดี “แล้วเป็นอะไรล่ะ? ดูหน้าเธอสิ แก้มปริเชียว ดูสาวขึ้นตั้งสิบกว่าปีแน่ะ”