กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เดิมทีซูหร่านหร่านคิดว่าเสิ่นเฮ่อคงกลับไปหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ใครจะคิดว่าเขาไม่ได้กลับไปเลยแม้แต่น้อย แถมตอนกลางคืนยังเฝ้ายามอยู่นอกกระโจมทหารอีก
จนกระทั่งได้พบกับเขาอีกครั้ง ซูหร่านหร่านจึงมีเวลาครุ่นคิดว่าแท้จริงแล้วตัวเองมาอยู่ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ได้อย่างไร
คิดไปคิดมา ซูหร่านหร่านก็พลันนึกถึงคำอวยพรที่ย่าทวดเคยมอบให้
เธอใช้ชีวิตมาอย่างสมบูรณ์พูนสุขมาโดยตลอด และไม่มีความปรารถนาใดที่ต้องการจะขอ
มีเพียงคำพูดที่ยังเอ่ยไม่จบก่อนสิ้นลมหายใจ
ดังนั้น ที่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ก็เป็นเพราะคำอวยพรของย่าทวดอย่างนั้นหรือ