เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตั้งแต่กลับมาจากนครเผิงจนถึงตอนนี้ ซูหร่านหร่านยังไม่ได้เจอสามีของตัวเองเลย
สาเหตุหลักคือเขายุ่งมาก ส่วนเธอเองก็ต้องทำงาน
นับดูแล้ว พวกเขาไม่ได้พบหน้ากันมาราว ๆ ครึ่งเดือนกว่าแล้ว
หลังถูกแซวอยู่บ่อย ๆ ซูหร่านหร่านก็เริ่มวางตัวเป็นปกติ เธอยกมือโบกให้หวงเจิ้งพร้อมพูดว่า “งั้นฉันไปก่อน”
แม้น้ำเสียงของเธอจะฟังดูสงบนิ่งมาก แต่ฝีเท้ากลับแฝงความกระตือรือร้นไว้อย่างเห็นได้ชัด
หวงเจิ้งไม่คิดเปิดโปงเธอ แถมยังเร่งให้เธอรีบไปอีก
มุมปากของซูหร่านหร่านยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกจากประตูใหญ่ของสถาบันวิจัยด้วยฝีเท้าเบาสบาย
เป็นอย่างที่คิด ร่างในเครื่องแบบทหารที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่เสิ่นเฮ่อแล้วจะเป็นใครได้อีก?
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
แม้จะรู้ว่าเขามารับเธอ แต่ซูหร่านหร่านก็ยังอดยิ้มถามไม่ได้