กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเห็นเธอยังหึงแม้กระทั่งเด็ก ๆ ในใจของจี้ซานเฉิงก็ทั้งหวานชื่นทั้งกระวนกระวาย
แต่มีคนนอกอยู่ด้วย เขาไม่สะดวกพูดคำหวานเลี่ยน ๆ อะไรออกมา สุดท้ายจึงได้แต่ขอความช่วยเหลือจากซูหร่านหร่าน
ซูหร่านหร่านเห็นคู่กัดสองคนนี้ทะเลาะหยอกล้อกันไม่หยุด ก็หัวเราะจนแทบไม่ไหว
“ผู้บังคับกองร้อยจี้ ฉันขอคุยกับจื่อโหรวสักสองสามคำ คุณไปดื่มชากับสามีของฉันก่อน”
จี้ซานเฉิงรู้สึกราวกับได้รับการอภัยโทษในทันที เขามองภรรยาของตัวเองด้วยสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ
ฟางจื่อโหรวเบือนหน้าหนีอย่างโมโห ไม่สนใจเขา
ชั่วขณะนั้นจี้ซานเฉิงก็ไม่รู้ว่าควรไปหรือควรอยู่
สุดท้ายซูหร่านหร่านส่งสัญญาณให้เขา เขาจึงจากไปอย่างกระวนกระวาย