กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่ จะตะโกนอะไรของแม่ ฉันคือลู่เซี่ยงซง!” ลู่เซี่ยงซงกล่าวอย่างเดือดดาล
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเหมยซิ่วจึงเหมือนเพิ่งได้สติ รีบร้อนเปลี่ยนคำเรียก “ใช่ ๆ ลู่เซี่ยงซง พ่อของลูกเกิดเรื่อง รีบกลับไปดูสักหน่อย”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลู่เซี่ยงซงก็ตกใจทันที! เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องชื่อแซ่อะไรอีกแล้ว
“แม่พูดให้ชัด ๆ พ่อเป็นอะไร?”
พ่อของเขาไม่ได้ทำงานเป็นผู้อำนวยการโรงงานอยู่ดี ๆ หรอกหรือ? แล้วจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้?
“พ่อของลูกถูกพาตัวไปสอบสวนตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว แม่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฮือ ๆ …”
หวังเหมยซิ่วทำอะไรไม่ถูก พอพูดไปพูดมาก็ร้องไห้ออกมา
เมื่อเห็นท่าทางร้องห่มร้องไห้ของเธอ ลู่เซี่ยงซงก็โกรธจนไฟลุกท่วมอก