กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันพูดมากไปเอง เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”
เหอผิงไม่ได้อยู่ที่นี่ ซูหร่านหร่านจึงไม่ได้อยู่ต่อ เพียงจากไปทันที
เหลือเพียงฉินอวี้ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะของตัวเอง สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
อย่างไรเสีย นั่นก็เป็นเด็กที่หลุดออกมาจากท้องของเธอเอง และเธอยังเลี้ยงดูป้อนข้าวป้อนน้ำมานานถึง 2 ปีครึ่ง จะบอกว่าไม่มีความรู้สึกเลยก็คงเป็นเรื่องโกหก
เมื่อได้ยินเสียงคุนคุนร้องไห้จนหมดสติไปหลายครั้ง ฉินอวี้ก็อยากออกไปแอบดูอยู่หลายหน
แต่พอนึกถึงลู่เซี่ยงซงขึ้นมา เธอก็อดกลั้นเอาไว้
ในใจยิ่งอดไม่ได้ที่จะโกรธแค้นหยางฉางเฟิง ทำไมต้องพาคุนคุนมาที่นี่ด้วย
ถ้าเขาไม่มา นานวันเข้าเธอก็คงค่อย ๆ ปล่อยวางเด็กคนนั้นได้