กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางเรือนข้างตะวันออก เหอผิงกำลังใช้ผ้าห่มคลุมตัว ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
“ฉัน...คุณ...”
เมื่อมองชายที่มีสีหน้าตกตะลึงไม่ต่างกันใต้แสงจันทร์ เธอก็พูดอะไรเป็นประโยคไม่ออก
ร่างกายสั่นเทาราวกับต้องลมสารท
เฉินอวิ๋นต๋าไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อมองสหายหญิงที่มีสีหน้าหวาดกลัวตรงหน้า เขาก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางตัว
นี่เขาเมาจนล่วงเกินอีกฝ่ายเข้าแล้วหรือ?
ชั่วขณะนั้น เฉินอวิ๋นต๋าอดสงสัยในคุณธรรมของตัวเองไม่ได้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหอผิงหน้าตาสะสวยมาก ไม่อย่างนั้นด้วยรายได้จากการค้ายาของจินโหย่วเฉียง ก็คงไม่ถึงขั้นต้องใช้กำลังกับเยาวชนปัญญาชนหญิงคนนี้
แต่เขาก็คงไม่เลวทรามถึงขั้นปีนขึ้นเตียงคนอื่นกลางดึกหรอกใช่ไหม?