กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหร่านหร่านจากไปแล้ว เหอผิงก็เหมือนดวงจิตเร่ร่อนที่เหม่อลอยไร้จุดหมาย เดินมาถึงโรงอาหาร
เธอเองก็ไม่รู้ว่าตักอะไรมาบ้าง หลังจากกินส่ง ๆ จนเสร็จแล้ว ก็หยิบอาหารที่ตักใส่กล่องข้าวเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อครู่ออกไปนอกมหาวิทยาลัย
ทุกเที่ยงวัน เหอผิงจะนำอาหารมาให้หงหงด้วยตัวเอง
พานสุ่ยฟางเป็นคนอัธยาศัยดี ทุกครั้งจึงมักเรียกเธอว่าไม่ต้องนำอาหารมา ให้หงหงกินพร้อมกับฝาแฝดชายหญิงก็พอ
แต่เหอผิงก็ยังปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
อย่างไรเสีย เด็กไปอาศัยอยู่บ้านคนอื่นก็สร้างความลำบากให้พวกเขามากพอแล้ว แล้วเธอจะยังให้หงหงกินธัญพืชของบ้านคนอื่นได้อย่างไร?
บนโลกนี้ไม่มีเหตุผลให้เอาเปรียบผู้อื่นจนหมดทุกทางเช่นนี้
หากเธอทำแบบนั้นจริง ๆ มิตรภาพระหว่างเธอกับซูหร่านหร่านก็คงสิ้นสุดลงในไม่ช้า