กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลูบหินที่เธอเพิ่งเก็บได้ในกระเป๋าอย่างแนบเนียน เว่ยจู๋เซี่ยก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมา
เธอไม่สนใจชายคนนั้นอีกต่อไป และเร่งฝีเท้าเดินกลับ
ทว่าพื้นที่ปกคลุมด้วยหิมะลื่นมาก ต่อให้เธอร้อนใจเพียงใดก็เดินได้ไม่เร็วนัก
ส่วนชายคนนั้นยังคงเดินตามมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ราวกับแมวกำลังหยอกหนู
เพียงแต่เขาไม่ได้พยายามทักทายสนทนากับเธออีก
แต่เว่ยจู๋เซี่ยไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ระหว่างเดินสายตาของเธอกวาดมองสองข้างทางไปด้วย ราวกับกำลังหาสิ่งของที่พอจะใช้ช่วยเหลือตัวเองได้
ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังคือ ตลอดทางสองข้างถนนนอกจากต้นไม้ก็ยังคงมีแต่ต้นไม้