กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงพึมพำประชดประชันของหานเจ๋อหลานไม่ได้ดังมาก ตามเหตุผลแล้วไม่น่าจะมีใครได้ยิน แต่จู่ ๆ เธอกลับรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง
ทว่าเมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ เธอก็ไม่พบอะไร
ท้ายที่สุด เธอจึงได้แต่หุบปากอย่างหงุดหงิด ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ในห้องกั้น จางซงเห็นสีหน้าของจางชวนดูไม่ค่อยดี จึงเข้าไปหา
“พี่ใหญ่ เป็นอะไร?”
ระหว่างพูด เขาก็มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างอยากรู้อยากเห็นตามไปด้วย แต่กลับไม่พบอะไร
“ไม่เป็นไร”
จางชวนถอนสายตากลับมาแล้วพูดเรียบ ๆ “ไปต้อนรับแขกก่อน”
จางซงรู้สึกว่าต้องมีใครไปทำให้พี่ใหญ่ของเขาไม่พอใจแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นพี่ชายของเขาคงไม่ทำสีหน้าแบบนี้
แต่ในเมื่อเขาไม่พูด จางซงก็ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แต่พยักหน้า