กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หร่านหร่าน เราคุยกันหน่อยได้ไหม?”
ซูหวยเหรินเอ่ยกับซูหร่านหร่านด้วยสีหน้าอ้อนวอน ท่าทีของเขานอบน้อมอย่างที่สุด
เห็นท่าทางของเขา ซูหร่านหร่านก็รู้ทันทีว่า หากเธอไม่ยอมคุยกับเขาสักหน่อย เรื่องนี้คงไม่จบไม่สิ้นแน่
อีกอย่าง ไม่ว่าเขากับติงอวี้เจินจะมีบุญคุณความแค้นอะไรกัน อย่างไรเขาก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ
หากทำเกินไปจนดูไร้เยื่อใย ต่อหน้าคนนอกก็อาจถูกนินทาได้
หากเป็นเมื่อก่อน ซูหร่านหร่านคงไม่ใส่ใจคำพูดไร้สาระพวกนี้
แต่ตอนนี้แม่ของเธอกำลังจะแต่งงานกับจางเริ่น
การกระทำของเธอจึงไม่อาจเอาแต่ทำตามอำเภอใจเหมือนเมื่อก่อนได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง
เมื่อเห็นว่าในที่สุดเธอก็ยอมคุยกับเขา ซูหวยเหรินก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที