กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณปู่จาง?”
ซูหร่านหร่านมีสีหน้าประหลาดใจ เดิมทีเธอกำลังจะถามว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าคู่ชีวิตของแม่เธอก็แซ่จางเหมือนกัน
จางอี้จงหัวเราะเสียงดัง “สหายซูน้อย คิดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ? พวกเราพบกันอีกแล้ว”
จางอี้จงเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่า คู่ชีวิตที่ลูกชายของเขาหามาได้จะทำงานวิจัยด้านอาวุธ ส่วนลูกสาวของเธอกลับเป็นน้องทหารที่เขาคิดถึงไม่ลืมเลือน
ไม่ว่าใครในสองคนนี้ถูกพาออกไป ตาแก่พวกนั้นคงอิจฉาเขาจนแทบตาย
ซูหร่านหร่านเองก็รู้สึกว่าโชคชะตาช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ
การได้พบคนคุ้นเคยในต่างถิ่นเป็นเรื่องน่ายินดี “ดีจริง ๆ ที่ได้พบคุณที่นี่”