กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่ตู้เผยเจวียนไม่เพียงไม่หยุดลงมือเท่านั้น นางยังเท้าเอวชี้นิ้วใส่จมูกเขาแล้วด่าทอต่อ
“ถุย! ทำไมฉันต้องกลับบ้านไปพูดกับคุณด้วย? หรือฉันพูดผิด? ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ตอนนี้หลิวจื้อไฉก็คงยังเป็นไอ้หนุ่มยากจนในหุบเขาแร้นแค้นเหมือนพวกพี่น้องของคุณ เสื้อผ้าดี ๆ สักตัวก็ยังไม่มี…”
เมื่อเห็นว่าเธอยิ่งพูดยิ่งเกินเลย สีหน้าของหลิวจื้อไฉก็ดำคล้ำราวกับก้นหม้อทันที!
“ตู้เผยเจวียน! พอได้แล้ว!”
หลิวจื้อไฉตวาดอย่างเดือดดาล พลางตัดบทเธอ
ซูหร่านหร่านเห็นว่าทั้งสองกำลังจะทะเลาะกัน เกรงว่าจะทำให้ทารกน้อยตกใจ จึงส่งสายตาให้เสิ่นเฮ่อ
เสิ่นเฮ่อเองก็กำลังคิดจะอุ้มทารกน้อยออกไปอยู่พอดี พอได้รับสายตาจากภรรยา เขาก็อุ้มเสี่ยวเจาเจาขึ้นมาทันที