กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนกลางวันต้าหนีดีใจมากเพียงใด ตอนนี้ก็สิ้นหวังมากเพียงนั้น
ทั้ง ๆ ที่ผู้พันเจิ้งตกลงแล้วว่าจะให้เธอไปเรียนหนังสือ ทำไมแม่ของเธอถึงไม่ยอมกัน?
ริมฝีปากของต้าหนีขยับแล้วขยับอีก เธออยากถามเหลือเกินว่า ตัวเองเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่จริงหรือเปล่า?
แม่ทำกับเธอแบบนี้ได้อย่างไร?
“ได้ยินหรือยัง?” หลังจากหยางตงหย่าด่าไปอีกสองสามคำแล้วเห็นต้าหนีไม่ตอบ เธอก็คว้าหูของต้าหนีมาบิดอย่างแรง!
ต้าหนีเจ็บจนหยาดน้ำตาไหลออกมา
“ฉัน...ฉันรู้แล้ว”
ในชั่วขณะนั้น แสงสว่างในดวงตาของเธอดับมอดลงอย่างสิ้นเชิง ราวกับกลายเป็นร่างไร้วิญญาณ
แต่หยางตงหย่ากลับไม่ใส่ใจ
เมื่อเห็นว่าเธอเชื่อฟังแล้ว หยางตงหย่าจึงพอใจและปล่อยมือ