กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สามีภรรยาคู่นี้คลอเคลียกันอยู่ในห้องได้พักหนึ่ง เสียงคนอื่น ๆ จากด้านนอกก็ดังเข้ามา
เมื่อรู้ว่าคนบ้านใกล้เรือนเคียงกลับมาแล้ว หวังชุนเม่ยก็รู้สึกกระดากใจเล็กน้อย จึงผลักหลี่ซิ่นหรงเบา ๆ
“รีบลุกขึ้น ฉันยังต้องฆ่าไก่อีก”
ถ้ามีคนเห็นว่าทำอะไรแบบนี้กลางวันแสก ๆ จะอายแค่ไหนกัน?
หลี่ซิ่นหรงหัวเราะเบา ๆ “แน่ใจหรือว่าจะออกไปทั้งสภาพนี้?”
หวังชุนเม่ยกะพริบตาปริบ ๆ ยังตอบสนองไม่ทัน
สภาพไหน?
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น ปลายนิ้วที่ค่อนข้างหยาบของชายหนุ่มก็ลูบไล้ริมฝีปากสีแดงของเธอเบา ๆ
“คุณพักอยู่ตรงนี้เถอะ ฉันไปฆ่าเองก็ได้” น้ำเสียงของชายหนุ่มแฝงความสงสารอยู่เล็กน้อย แต่ที่มากกว่านั้นกลับเป็นความอิ่มเอมใจชวนให้คนหน้าแดง