กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ส่วนเฉียงจื่อที่อยู่ในห้องนั้นหิวจนแทบหมดสติไปนานแล้ว
เมื่อวานเขากินขนมแป้งข้าวโพดไปเพียงไม่กี่คำ
ในยุคนี้ ครอบครัวส่วนใหญ่กินอาหารวันละสองมื้อ
แม้แต่ตระกูลเจิ้งก็จะกินมื้อแรกตอนเก้าโมงหรือสิบโมงเท่านั้น แต่เมื่อวานเจิ้งเหลียนเฟิงล็อกธัญพืชเอาไว้ จึงทำให้วันนี้พอถึงสิบโมง พวกเขาก็ยังไม่ได้กินข้าว
เดิมทีก็แทบไม่มีอาหารที่มีน้ำมันอยู่แล้ว เมื่อวานเขายังไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แถมตอนเช้าก็ไม่มีข้าวให้กิน แบบนี้จะไม่หิวจนแทบเป็นลมได้อย่างไร?
เฉียงจื่อไม่เคยสัมผัสรสชาติของการหิวจนแทบตายมาก่อน ตอนนี้เขาจึงไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรอีกแล้ว
ขอเพียงมีใครให้อาหารเขากินสักคำ ต่อให้ต้องก้มหัวโขกพื้นให้คนนั้น เขาก็ยอม
ตอนเจิ้งเหลียนเฟิงกลับมา เขาเห็นสถานการณ์ของเฉียงจื่อแล้ว