กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉัน…ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?” หยางตงหยาหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด
เจิ้งเหลียนเฟิงผิดหวังมาก
เมื่อก่อนเขาพอใจกับการดูแลเด็ก ๆ หลายคนของหยางตงหยามากแค่ไหน ตอนนี้ก็เสียใจกับเรื่องนั้นมากเท่านั้น
เขายอมให้เด็ก ๆ หลายคนไม่มีแม่ ไม่มีใครดูแล ยังดีกว่าต้องทนมองพวกเขาถูกตามใจจนกลายเป็นแบบนี้
เจิ้งเหลียนเฟิงคร้านจะพูดอะไรกับหยางตงหยาอีก เขาพุ่งเข้าไปในห้องเพื่อหาตัวเฉียงจื่อทันที
เมื่อเห็นสีหน้าของเขาดูย่ำแย่เช่นนั้น หยางตงหยาก็รู้ทันทีว่าเขาต้องรู้เรื่องที่เฉียงจื่อขโมยเงินแล้วแน่ ๆ
กลัวว่าเขาจะโกรธจนขาดสติและลงมือทำร้ายเฉียงจื่อหนักเกินไป เธอจึงลากขาที่อ่อนแรงตามไป