กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ซิ่นหรงกอดหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน พลางเอ่ยขอร้องด้วยเสียงแหบพร่า
เมื่อได้ยินคำว่า “แต่งงาน” สองคำนี้ สติที่ยังเลอะเลือนของหวังชุนเม่ยก็ค่อย ๆ กระจ่างขึ้น
เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความหึงหวงตรงหน้า เธอก็เข้าใจสาเหตุที่เขาผิดปกติขึ้นมาได้ในทันที
เธอถลึงตามองเขาอย่างหงุดหงิดแล้วพูดว่า “เมื่อกี้คุณกำลังคิดอะไรอยู่ นี่เป็นจดหมายที่หร่านหร่านส่งมาให้ฉัน!”
หลี่ซิ่นหรง: …
เมื่อได้ยินว่าเป็นจดหมายที่ซูหร่านหร่านส่งมา สีหน้าของหลี่ซิ่นหรงก็เผยความกระอักกระอ่วนออกมา
หัวใจที่ว้าวุ่นสับสนของเขา ในที่สุดก็กลับมาอยู่ที่เดิมเสียที
แต่ความใกล้ชิดที่กว่าจะได้มาไม่ใช่เรื่องง่าย เขากลับไม่อยากปล่อยมือแม้เพียงครู่หนึ่ง
“ชุนเม่ย เราแต่งงานกันดีไหม?”