กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ใช่ ลูกชายของฉันเองก็เกือบถูกเขาชนเมื่อไม่กี่วันก่อนเหมือนกัน แต่เฉินหลานผิงไม่เพียงไม่ขอโทษ ยังโทษว่าลูกชายของฉันขวางทางลูกชายของเธออีก”
“อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนั้นเลย เมื่อวานเขายังชนไก่ของบ้านอวี้เจวียนจนขาหักอีก!”
“เมื่อกี้ฉันเห็นเขาเกือบชนลูกสาวคนเล็กของหร่านหร่าน ฉันตกใจแทบตาย พวกเธอดูสนามสกีนั่นสิ แตกละเอียดจนเป็นสภาพแบบไหนแล้ว? ถ้าถูกลูกชายของเธอชนเข้าจริง ๆ จะยังมีชีวิตอยู่ไหม? ตอนนี้เธอยังกล้าใส่ร้ายคนอื่นกลับอีก! ไป! พวกเราไปหาผู้อำนวยการฉี ให้เขาตัดสินเรื่องนี้กัน”
ทุกคนต่างพูดกันคนละคำสองคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
ที่แท้เรื่องที่จ้วงจ้วง ลูกชายของเฉินหลานผิงเล่นสกีในเขตบ้านพักครอบครัวทหารนั้น ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวัน