กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังเรือเทียบท่า ทุกคนก็หิ้วสัมภาระคนละถุงลงจากเรือ
แม้ข้าวของจะมีมาก แต่คนก็มีมากกว่า จึงหิ้วกันไม่หมดอยู่ดี
ซูหร่านหร่านอุ้มทารกน้อยไว้ จึงไม่ต้องถืออะไร
พวกเขาเสียเวลาอยู่ที่ท่าเรือเกาะผิงโจวนานพอสมควร แต่พอถึงสถานีรถไฟก็รอเพียงครึ่งชั่วโมง รถไฟของพานสุ่ยฟางและคนอื่น ๆ ก็มาถึง
ฝาแฝดคงรู้สึกได้ถึงบางอย่าง ทั้งคู่จึงกอดย่าไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอไป
“แงง~ ย่าอุ้ม~”
จาวจาวร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลย ปกติเธอชอบให้แม่อุ้มมากที่สุด แต่คราวนี้กลับไม่ยอมให้แม่อุ้มแล้ว
“เอาย่า~”
เหยียนเหยียนเบะปาก ทำท่าฝืนกลั้นไม่ให้ร้องไห้
เดิมทีพานสุ่ยฟางก็อาลัยอาวรณ์อยู่แล้ว คราวนี้จึงยิ่งเช็ดน้ำตาไม่หยุด