กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงคำรามพิโรธครั้งนี้ดังไม่น้อย แม้แต่พานสุ่ยฟางยังถูกปลุกให้ตื่น
“เกิดอะไรขึ้น?”
พานสุ่ยฟางไม่สนใจจะนอนต่อ รีบชะโงกหน้าไปมองทางประตูด้วยความอยากรู้
เธอเห็นหญิงร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง มือข้างหนึ่งเท้าเอว ส่วนอีกข้างชี้ด่าคนในห้องผู้ป่วยอย่างเกรี้ยวกราด
“หลินเฉาซิง ไอ้คนไม่ได้เรื่อง ฉันแค่ตบแกเบา ๆ ไม่กี่ที แกก็หนีมานอนแกล้งตายในนี้แล้วหรือ? แกมีเงินนอนโรงพยาบาลหรือไง?”
เมื่อหลินเฉาซิงในห้องผู้ป่วยเห็นฟางลี่ลี่ตามมาถึงโรงพยาบาล สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ลงทันที
“ฉัน…ฉันไม่มีทางกลับไปเด็ดขาด! ฉันเตือนแกไว้ก่อน อย่าทำอะไรส่งเดช ที่นี่คือโรงพยาบาล!”
ขณะพูด เขาก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองจนมิดชิด