กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอได้ยินคำว่าพักรักษาตัวในโรงพยาบาล พานสุ่ยฟางก็โซเซไปทั้งตัว
“พักรักษาตัวในโรงพยาบาลอะไร? ทำไมจู่ ๆ ถึงต้องนอนโรงพยาบาลล่ะ?”
เธอลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก! แม้แต่น้ำเสียงยังสูงขึ้นถึงสองระดับ!
นั่นมันการนอนโรงพยาบาลเชียวนะ!
คนแบบไหนกันที่จะต้องนอนโรงพยาบาล?
พานสุ่ยฟางไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ!
“ฉันไม่เอา ฉันจะกลับบ้าน ยังต้องดูแลหลานชายกับหลานสาวอีก!”
ซูหร่านหร่านเห็นเธอตกใจจนขวัญเสีย จึงรีบประคองอีกฝ่ายไว้แล้วปลอบว่า “แม่ ไม่เป็นไรหรอก หมอจับชีพจรแล้วยังดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงต้องตรวจเพิ่มเติม อย่าทำให้ตัวเองกลัวไปก่อน”
พอหมอเห็นว่าป้าคนนั้นตกใจจนขวัญเสียจริง ๆ ก็พยักหน้าตามเช่นกัน