กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนที่พูดคือสหายหญิงหน้ากลมคนนั้น เธอชื่อสวีเซียงจวิน
เสื้อผ้าที่สวมอยู่ถูกซักจนสีซีดขาว มองเห็นได้ว่ามีรอยปะชุนอยู่สองสามแห่ง แค่ดูก็รู้ว่าครอบครัวมีเงื่อนไขไม่ดี
ทว่าในยุคสมัยที่ยิ่งยากจนก็ยิ่งรุ่งโรจน์เช่นนี้ ไม่มีใครกล้าดูถูกคนที่สวมเสื้อผ้าปะชุน
แม้ซูหร่านหร่านจะไม่ได้รู้สึกต่อต้านความสงสัยของพวกเขา แต่การถูกซักถามอย่างกดดันไม่หยุดแบบนี้ก็ยังทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกล่วงเกิน
“เรื่องคัดเลือกเมล็ดพันธุ์ไม่ต้องรีบร้อน พอพวกเธอเข้าไปที่สถาบันวิจัยแล้วก็มีเวลาให้เรียนรู้อีกมาก”
เมื่อเห็นเธอไม่ยอมพูด สวีเซียงจวินก็ยิ่งมั่นใจว่าซูหร่านหร่านต้องกำลังรู้สึกผิดแน่ ๆ