กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หร่านหร่าน อย่าพูดเล่นเลย ถ้ามีอะไรก็พูดมาได้เลย จะมาพูดเรื่องช่วยไม่ช่วยอะไรแบบนี้ทำไม ฟังดูห่างเหินเกินไป”
ในใจของหวังชุนเม่ย ซูหร่านหร่านมีสถานะสูงกว่าจางเสี่ยวฮวาเสียอีก
หากไม่ใช่เพราะซูหร่านหร่านเต็มใจช่วยเธอ บางทีเธออาจพึ่งพาความสามารถของตัวเองจนยืนหยัดในตระกูลจางได้ และโต้กลับจู้ไหลตี้อย่างสาสม แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็คงไม่มีทางหลุดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องพึ่งพาผู้ชายได้อย่างง่ายดาย
และคงไม่มีทางสอบเข้าโรงงานเครื่องจักรได้ ทั้งยังมีงานและรายได้เป็นของตัวเอง
งานคือหลักยึดเหนี่ยวของเธอ ส่วนความรู้ก็คือโคมไฟที่ส่องทางให้เธอออกสำรวจโลกใบนี้
แล้วหวังชุนเม่ยจะไม่ซาบซึ้งในบุญคุณที่ได้รับการมองเห็นความสามารถนี้ได้อย่างไร?