เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังชุนเม่ยอยู่ที่นี่เป็นเวลา 2 ชั่วโมง ก่อนที่ซูหร่านหร่านจะบอกให้เธอกลับไป
“วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่วันแรก พาเสี่ยวฮวาออกไปเดินเล่นสิ”
พอพูดถึงเสี่ยวฮวา รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังชุนเม่ยก็แฝงความภาคภูมิใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน
“ตอนนี้เธอเปิดพจนานุกรมเองเป็นแล้ว ทั้งยังอ่านหนังสือเองได้ด้วย”
เด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้รู้ความอย่างมาก
เมื่อเห็นแม่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย เธอไม่เพียงช่วยทำงานบ้านเท่าที่ทำได้ แต่ยังแย่งเสื้อผ้าของทั้งสองคนไปซักเองอีก
หากไม่ใช่เพราะหวังชุนเม่ยกลัวว่าเธอจะตกน้ำ เธอก็คงไม่ห้ามไม่ให้ลูกไปซักผ้า
ส่วนจางเสี่ยวฮวาเองก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า ทุกวันนอกจากเขียนหนังสือแล้ว ก็หยิบตำราเรียนที่ซูหร่านหร่านเคยมอบให้มาอ่าน
ในวัยเดียวกัน ขณะที่เด็กคนอื่นยังวิ่งเล่นไปทั่ว เธอกลับเรียนเนื้อหาของชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งจบแล้ว