กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นเฮ่อกำลังกินข้าวอยู่ ส่วนซูหร่านหร่านไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร
แต่เธอนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก ในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น เธอมักได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กทารกอยู่เสมอ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อยดังขึ้นในห้องพักผู้ป่วย
“เบา ๆ หน่อย อย่าทำโดนลูกชายสุดที่รักของฉันล่ะ!”
น้ำเสียงภาคภูมิใจราวกับอยากให้คนทั้งโลกรู้ว่าเธอคลอดลูกชาย
ทันทีที่เสียงของเธอจบลง ซูหร่านหร่านก็ได้ยินเสียง “อุแว้” ดังมาจากเตียงเด็กด้านหน้า
ซูหร่านหร่านถูกรบกวนจนหลับไม่ลง เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ก็เห็นว่าด้านนอกมืดสนิทแล้ว
โชคดีที่โรงพยาบาลมีไฟฟ้าใช้แล้ว ในห้องพักผู้ป่วยจึงมีการจุดตะเกียงอยู่หนึ่งดวง แม้แสงจะสลัว แต่ก็ยังพอมองเห็น