กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อมองหญิงสาวที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ตนเองอย่างเดือดดาล จางซิ่นหรงก็หัวเราะออกมา เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
เขาไม่ได้มีความสุขเช่นนี้มานานมากแล้ว
“ฉันไม่เป็นไร เธอไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ฉันจะไปส่งพวกเธอขึ้นเรือ” เสียงของเขาแหบพร่าจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง
หวังชุนเม่ย: …
เธอจ้องเขาอีกครั้ง ก่อนหมุนตัวเดินจากไปทันที
สายตาของจางซิ่นหรงเหม่อลอย ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความเจ็บปวดและความเศร้า แต่สิ่งที่มีมากที่สุดคือความอาลัยอาวรณ์
เมื่อได้ยินเสียงล้างหน้าแปรงฟันของเธอ ซึ่งไม่ต่างจากทุกวันในอดีตแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดในอกก็ยิ่งทวีความยากจะทน
ทว่าจางซิ่นหรงก็ยังฝืนทนเอาไว้
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น