กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังชุนเม่ยผัดอาหารเสร็จแล้ว พอเห็นเขาเดินเข้ามา เธอกำลังจะยกอาหารออกไป แต่ใครจะคิดว่าจางซิ่นหรงจะชิงลงมือก่อน
“ฉันมาเอง”
เมื่อสบเข้ากับใบหน้าเล็ก ๆ อันขาวผ่องของเธอ จางซิ่นหรงก็ยังข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจลงได้ เขาวางถุงในมือลง แล้วเข้าไปช่วยยกอาหาร
หวังชุนเม่ยถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วพยักหน้า
ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไร ห้องครัวเงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกประหลาด
จางซิ่นหรงบังคับตัวเองให้ละสายตากลับมา ยกอาหารขึ้นแล้วหมุนตัวเดินออกไป
หวังชุนเม่ยจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
เมื่อครู่นี้มีชั่วขณะหนึ่งที่เธอคิดว่าเขาจะกอดเธอเหมือนครั้งก่อนอีก