กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เงียบ!
ทั้งเขตสำนักงานตกอยู่ในความเงียบงัน
จางซิ่นหรงรู้ว่าหวังชุนเม่ยมีปราณอาฆาตอยู่ในใจ แต่เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะคับแค้นใจถึงเพียงนี้!
เขาอยากจะบอกว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น
แต่ริมฝีปากเพิ่งขยับ ในหัวก็พลันนึกถึงคำพูดของแม่ขึ้นมา “หวังชุนเม่ยก็คือลูกสะใภ้ที่บ้านเราเสียเงินแต่งเข้ามา อยากตีเธอก็ตี อยากด่าก็ด่า”
ที่ผ่านมาจางซิ่นหรงไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดนี้มากนัก
เพราะถึงอย่างไร ลูกสะใภ้บ้านไหนในหมู่บ้านก็ไม่ได้มีชีวิตแบบนี้กันทั้งนั้นหรือ?
แต่พอนึกถึงสายตาแดงก่ำของหวังชุนเม่ยตอนสอนหนังสือเมื่อครู่ เขาก็เงียบลง
หวังชุนเม่ยเองก็ไม่สนใจว่าเขาจะฟังเข้าหูหรือไม่ อย่างไรเสียมันก็ไม่สำคัญ
เธอไม่เหลียวมองเขาอีก อุ้มตำราของตัวเองแล้วเดินจากไป